Aan de Voorzitter, antwoorden op kamervragen

Vragenover het bericht dat DSB haar klanten met grote schulden onder dwang een akte van cessie laat tekenen. Hiermee wordt de wettelijke beslagvrije voet aangetast, de toegang tot schuldhulpverlening geblokkeerd en worden de ondertekenaars in sommige gevallen tot levenslange schuldenaar van de bank gemaakt.

Wij lazen dat huilverhaal in Het Parool, voorzitter. Ik herkende mij in de cliënten van DSB: als minister van Financiën leen ik me immers ook het schompes tegenwoordig. Ik leen uit aan banken, maar ik leen nog veel meer van banken, burgers en buitenland. Dat betekent dat een flessebaby nu al een schuld van € 163.000 en nog wat op haar schoudertjes draagt. Maar we gaan dat keurig rechtzetten hoor, ooit, als ik geen minister meer ben en van mijn commissariaten loop te genieten.

Mij valt op dat uw vraag doortrokken is van een soort sympathie voor de mensen die de DSB tot haar cliëntèle mag rekenen, en die nu dus die verfoeide akte van cessie hebben getekend. Ik snap die sympathie niet. We hebben hier te maken met een stel hebberige uilskuikens. Hebberig, omdat ze dingen wilden kopen die ze niet konden betalen. En dom, omdat ze een akte van cessie tekenen terwijl het luilekkerland van de Schuldsanering om de hoek ligt.

Vanwaar dat medelijden? Dit zijn geen zielige sukkels, maar gulzige überconsumenten, die eerst kopen en dan pas kijken of het eigenlijk wel kan. Ik heb daar als socialist eerlijk gezegd weinig mee op. Geef mij de ouderwetse armoedzaaier maar, die de touwtjes alleen met veel moeite aan elkaar kan knopen en die zijn kinderen op autowassen uitstuurt als de maand weer eens een paar dagen te lang is…

Maar bij de SP is armoede een toeschietreflex voor kamervragen. Het woord voedselbank of schuldsanering hoeft maar in de krant te staan, en men hapt. Ik zou de beantwoording van deze vragen graag aan de SP zelf uitbesteden: wat zou u zeggen als u op mijn stoel zat, over mensen die geld lenen voor plasma-tv’s, die de rente niet kunnen betalen en net voor de softies van de schuldhulpverlening de boel komen gladstrijken en kwijtschelden, een akte van cessie tekenen? Wat wilt u toch dat ik onderneem tegen een bank die zijn geld terughaalt als de schuldenaar in gebreke blijft?

Armoedefetisjisme, voorzitter, dat is het. Wie van de andere kamerfracties stelt daar eens kritische vragen over? Ik kan niet wachten om die te mogen beantwoorden…

Vragen van de leden Çörüz, Van Haersma Buma en Sterk (allen CDA) aan de ministers van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties en van Justitie over het bericht dat de politie in Gouda voortaan daders centraal stelt. (Ingezonden 19 juni 2009)

1
Bent u bekend met het bericht dat de politie in Gouda voortaan daders centraal stelt en niet het delict en daartoe een zwarte lijst heeft opgesteld?

(Algemeen Dagblad, 16 juni 2009: “‘Gefeliciteerd, de politie let op je’”)
2
Is het waar dat de Goudse ‘aanpak’ inmiddels heeft geleid tot acht aanhoudingen? Gaat het om personen die zonder deze aanpak anders niet zouden zijn aangepakt?

3
Bent u bereid de Kamer te informeren over de uiteindelijke sancties die aan deze personen worden opgelegd?

4
Zijn er naar uw oordeel voldoende mogelijkheden om de 12-minners in Gouda aan te pakken?

5
Kunt u aangeven in hoeverre bij deze aanpak de ouders van de (minderjarige) veelplegers zowel financieel als opvoedkundig verantwoordelijk worden gesteld?

6
Kunt u aangeven op welke wijze wordt opgetreden tegen 12-minners die niet strafrechtelijk kunnen worden vervolgd?

7
Kan deze methode ook elders in het land worden toegepast?

Voorzitter,

1 Nee. met dat bericht was ik niet bekend. Misschien wilt u het eens voor mij kopiëren? Maar het lijkt me een verontrustende tendens dat de Goudse politie tegenwoordig de dader centraal stelt. Wie denkt er aan het slachtoffer? Daarom, vergeet die dader zo snel mogelijk, en start een programma of project onder de naam Slachtoffer Eerst. Ik zal daartoe eerdaags de eerste stappen doen zetten.

2 Nee, het lijkt mij niet waar dat de de Goudse aanpak tot acht aanhoudingen heeft geleid. Want wat zijn nou acht aanhoudingen? Als je van een aanpak spreekt, mag je toch minstens een aanhoudingetje of twee-, driehonderd verwachten. De geachte kamerleden zijn ongetwijfeld in de war met het aantal plakjes goudse kaas in een onsverpakking bij de Dekamarkt. Overigens, tot hoeveel aanhoudingen deze of gene aanpak leidt, kunt u het beste zelf even ter plekke verifiëren. Ik zou bellen of faxen en niet ter plekke langsgaan als ik u was. Gouda ligt op zeker twintig kilometer van Den Haag. Komt bij, straks publiceert het AD over de Groningse approach of de Veluwse invalshoek. Moet u daar weer helemaal heen. Nee hoor, als ik u was zou ik gewoon even de gemeentesecretaris bellen. Die vinden het vaak maar wat tof om een kamerlid aan de lijn te krijgen.

3 Nee, ik ben niet bereid de kamer te informeren over strafmaten in individuele rechtszaken tegen burgers. Ik zou zeggen, hou het AD even in de gaten. Ze zitten er ongetwijfeld bovenop. Maar ik vraag me ook af waarom de kamer zich met de rechtsgang van jeugdige delinquentjes bemoeit? Is dat niet een zaak van de rechterlijke macht? Ik ga er in elk geval niet over.

4 Twaalfminners in Gouda, gesteld dat u daarmee kinderen bedoeld, die pak je niet aan, die knuffel je dood in een warm badje van clubhuiswerk en padvinderij. Voor het jeugdig rapalje dat desondanks niet luisteren (of knutselen) wil, stellen wij voor de gummiknuppel in ere te herstellen. Met de blote billetjes omhoog slaags van oom agent, filmen en op youtube zetten, moet jij eens zien hoeveel miljoenen hits je scoort. Daarbij vergeleken zijn acht aanhoudingen kinderspel.

5 Welke aanpak? Bedoelt u de Goudse? Dat doet me eraan denken dat ik U nog een memorandum moet sturen over de soms wel erg slordige wijze van formuleren van kamervragen aan mij gesteld. Ik zet het meteen in mijn todo-lijstje.

6 Zie antwoord 4. Zelfde vraag eigenlijk. Krijgt u per stuk betaald of zo?

7 Ja hoor. Bel anders zelf even met de provinciale Feldwebels? De instructie kan kort blijven: broekjes omlaag en van je klits-klets-klandere!

2009Z11650

Vragen van de leden Vos en Tang (beiden PvdA) aan de minister van Financiën over langere bankrekeningnummers. (Ingezonden 18 juni 2009)

De leden van de Tweede Kamer Vos en Tang stellen kamervragen  naar aanleiding van een bericht dat Consumentenbond tegen langere bankrekeningnummers is. Tegelijk stellen ze vragen over nummerportabiliteit van bankrekeningnummers. Dit zou goed zijn voor de consument.

1) Nu.nl, 16 juni 2009: “Consumentenbond tegen lange bankrekeningnummers” http://www.nu.nl/economie/2023156/consumentenbond-tegen-lange-bankrekeningnummers.html

Voorzitter,

De kamervragen van de leden Vos en Tang zijn interessant. Zij roepen op tot nummerportabiliteit. Nummerportabilitieit leidt namelijk tot het verlagen van overstapdrempels tussen banken. Een klant, zakelijk of consument, kan dan van de een op de andere dag wisselen van bank zonder dat betalingen in de soep lopen. Dat is handig voor de klant en leidt tot meer concurrentie tussen de banken. Het werkt precies als het veranderen van telefonieaanbieder met meenemen van je oude telefoonnummer. Je zou dus verwachten dat de Europese Commissie en het de ministeries van Economische Zaken en Financiën er helemaal vóór zouden zijn.

Mooi niet. De kamerleden spiegelen de burger een fata morgana voor. Het zijn PVDA-ers, maar ze zijn gevallen voor de dwaalleer van het marktdenken. Ik ben in mijn vrije tijd hun partijleider, dus ik spreek ze daar nog wel eens over.  Als ze één ding hadden kunnen leren van de introductie van concurrentie in bv de gezondheidszorg, de energiemarkt of de telecommarkt,  dan is het toch wel dat grote bedrijven een goed idee tot in het oneindige weten te frustreren.

De dichter Elsschot zei het al: “Maar doodslaan deed hij niet, want tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren”. “Hij” is in dit geval de bankensector, van de Rabobank tot Dick Scheringa. Het “doodslaan” slaat hier op consumentenorganisaties en politici met ambities. Zoals de kamerleden Tang en Vos. Hun geluk is dat de wetten en de praktische bezwaren in dit geval legio zijn. Een klant gaat helemaal niet meer van bank veranderen. Dat komt door invoering van de wet die lange bankrekeningnummers vereist: 18 tekens met 4 letterige bankcode zoals ABNA of RABO. Een RABO rekeningnummer bij ABNA is een gevoel dat niet klopt. Het zou kunnen, maar het zal niet gebeuren, ook al maakt het technisch niet uit.  Eigenlijk is het zoiets als een 020-telefoonnummer dat zowel bij KPN als UPC kan zitten. Het komt ook omdat  er geen wet is die nummerportabiliteit verplicht stelt. En als die wet er wél komt, dan zullen banken er alles aan doen om een efficiënte implementatie te frustreren.

Voorzitter, de wet op nummerportabiliteit voor bankrekeningnummers komt er niet.  Ik als grootbankier ben  namelijk mordicus tegen. De missie van mijn ministerie is een stabiel werkend financieel stelsel. De dood, of bevriezing op het absolute nulpunt, is het ultieme stabiele systeem en dus ons doel. Concurrentie en marktwerking zorgen voor leven in de brouwerij en dat moet dus voorkomen worden. Nummerportabiliteit vergt jarenlang overleg met de sector en in Europa. Het vereist het instellen van een nieuwe toezichtshouder, uitvoeringsrichtlijnen en ga zo maar door. Het eindresultaat stelt geen enkele bankier tevreden. Dat de klant er misschien blij mee zou zijn telt dan niet.  Een echte bankier telt andere dingen, – als ik zo vrij mag zijn een grapje te maken.

Een speciaal aandachtspunt in dit verband zijn de twee toezichthouders, die naar elkaar wijzen als het om handhaving gaat. De ene gaat over toezicht achteraf op het gedrag van financiële instellingen in het verleden (de AFM oftewel Autoriteit Financiële Markten). De ander gaat over hoe ze zich zouden kunnen gedragen in de toekomst (prudentieel toezicht door De Nederlandse Bank). En niemand ziet toe op het hier en nu. Stel nu dat we nummerportabiliteit introduceren. Geen van beide wil de regeling uitvoeren en er op toezien dat die goed wordt ingevoerd. Maar beiden willen ze ongetwijfeld de verhoging in status (en salaris voor de directeur). Wie moet het dan gaan doen? Dat is een moeilijke beslissing voor mijn ministerie en voor de Tweede Kamer (die heeft uiteindelijk voor twee toezichthouders heeft gekozen).

2009Z09805

Vragen van het lid Van der Ham(D66) aan de ministers van Economische Zaken en van Financiën  over het beperkte budget voor  Innovatie Prestatie Contracten (IPC). (Ingezonden 27 mei 2009)

Weet u nog dat ik in december samen met het lid Aptroot (VVD) een motie ingediend heb, waarbij u gevraagd wordt om te kijken of er meer geld is voor de Innovatie Prestatie Contracten?

Voorzitter,

Vier dagen voor publicatie van de Voorjaarsnota vraag het lid Van der Ham (D66) naar de inhoud van deze nota. Geduld is duidelijk niet meer van deze (twitterende) generatie. Hij vraagt of hij het cadeautje krijgt waar hij om gevraagd heeft. Uit het feit dat hij dit vier dagen voor publicatie van de Voorjaarsnota vraagt, valt al af te leiden dat hij in een uitgelekte versie van de Voorjaarsnota al heeft gelezen dat hij dit niet krijgt.

Net als dhr. Van der Ham vinden wij de Innovatie Prestatie Contracten van groot belang. Niet voor niets hebben we het budget voor dit jaar verdubbeld. Ook dit jaar zijn er weer meer aanvragen dan dat we kunnen honoreren. Ons inziens is dit fantastisch. Op deze wijze hoeven we alleen de aanvragen die een dikke negen scoren te honoreren en niet de twijfelachtige zesjes. Voor diegenen die niets gekregen hebben, harder werken de volgende keer, een zes is niet goed genoeg.

En helaas gold ook bij deze voorjaarsnota, het geld is op. Er is niet meer, in ieder geval niet voor de oppositie. Sorry, veel succes bij de volgende verkiezingen.