Aan de Voorzitter, antwoorden op kamervragen

Vragenover het bericht dat DSB haar klanten met grote schulden onder dwang een akte van cessie laat tekenen. Hiermee wordt de wettelijke beslagvrije voet aangetast, de toegang tot schuldhulpverlening geblokkeerd en worden de ondertekenaars in sommige gevallen tot levenslange schuldenaar van de bank gemaakt.

Wij lazen dat huilverhaal in Het Parool, voorzitter. Ik herkende mij in de cliënten van DSB: als minister van Financiën leen ik me immers ook het schompes tegenwoordig. Ik leen uit aan banken, maar ik leen nog veel meer van banken, burgers en buitenland. Dat betekent dat een flessebaby nu al een schuld van € 163.000 en nog wat op haar schoudertjes draagt. Maar we gaan dat keurig rechtzetten hoor, ooit, als ik geen minister meer ben en van mijn commissariaten loop te genieten.

Mij valt op dat uw vraag doortrokken is van een soort sympathie voor de mensen die de DSB tot haar cliëntèle mag rekenen, en die nu dus die verfoeide akte van cessie hebben getekend. Ik snap die sympathie niet. We hebben hier te maken met een stel hebberige uilskuikens. Hebberig, omdat ze dingen wilden kopen die ze niet konden betalen. En dom, omdat ze een akte van cessie tekenen terwijl het luilekkerland van de Schuldsanering om de hoek ligt.

Vanwaar dat medelijden? Dit zijn geen zielige sukkels, maar gulzige überconsumenten, die eerst kopen en dan pas kijken of het eigenlijk wel kan. Ik heb daar als socialist eerlijk gezegd weinig mee op. Geef mij de ouderwetse armoedzaaier maar, die de touwtjes alleen met veel moeite aan elkaar kan knopen en die zijn kinderen op autowassen uitstuurt als de maand weer eens een paar dagen te lang is…

Maar bij de SP is armoede een toeschietreflex voor kamervragen. Het woord voedselbank of schuldsanering hoeft maar in de krant te staan, en men hapt. Ik zou de beantwoording van deze vragen graag aan de SP zelf uitbesteden: wat zou u zeggen als u op mijn stoel zat, over mensen die geld lenen voor plasma-tv’s, die de rente niet kunnen betalen en net voor de softies van de schuldhulpverlening de boel komen gladstrijken en kwijtschelden, een akte van cessie tekenen? Wat wilt u toch dat ik onderneem tegen een bank die zijn geld terughaalt als de schuldenaar in gebreke blijft?

Armoedefetisjisme, voorzitter, dat is het. Wie van de andere kamerfracties stelt daar eens kritische vragen over? Ik kan niet wachten om die te mogen beantwoorden…

2009Z16313

Vragen van het lid Bouchibti (PvdA) aan de minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap over de halal-zoekmachine. (Ingezonden 11 september 2009)

Voorzitter,

Het komt niet vaak voor dat een kamerlid zich zo laat kennen als het mevrouw Bouchibti  van de PvdA. Niet alleen vertoont ze een totaal gebrek aan kennis van internet, nee, ze gaat zich ook nog eens over de rug van moslims liggen profileren. Om met dat laatste te beginnen: mevrouw Bouchibti ondertekende in 2003 het Manifest Koerswijziging.nl (niet naar toe gaan, er staat nu alleen nog een domeinnaamparkeerder). Dat manifest kwam voort uit ‘onbehagen en een intens verlangen om een negatieve spiraal te doorbreken’. Veel fraai proza:

“Realiseert u zich dat ’s ochtends duizenden Marokkaanse Nederlanders de krant openen in de hoop dat er nu eens één dag geen nieuws is over Marokkanen, moslims, allochtonen etc. Dag in dag uit praten als Brugman om berichtgeving weer te nuanceren en in perspectief te plaatsen, is een vermoeiende, irritante en uiteindelijk nutteloze bezigheid.”

Fijn toch dat deze hoop weer de grond in geboord is door, jawel, een excuus-Marokkaanse in de Tweede Kamer. Zo eentje die denkt dat de PVV stemmende ex-achterban onder de indruk is van de verontwaardiging van het kamerlid over een zoekmachine. Zoeen die de hoop van de Marokkanen verkwanselt voor de kans Tante Truus terug te winnen, die ooit op Kok stemde, toen ie nog geen VVD-er was. Alleen al om die reden zou ik de kamervragen onbeantwoord terug moeten sturen. Zoals het manifest zegt:

“Wij doen een dringend verzoek aan u om het vergrootglas niet te blijven leggen op wat er misgaat maar vooral ook oog te houden voor, en voort te bouwen op datgene wat lovenswaardig is”

Toch maar even naar de inhoud. Het Kamerlid gebruikt een klassieke truc: “Denk aan de kinderen”. Een totaal nietszeggend onderwerp als een zoekmachine voor moslims, krijgt soortelijk gewicht door het linken aan een mogelijke dreiging voor kinderen. In dit geval het aankweken van homo-angst. Voeg twee suggestieve vragen toe over overheidsgeld en het gebruik op scholen, en het lijkt net een echt maatschappelijk probleem. Moslims, homo’s, kinderen: basisingrediënten voor een kamervraag. Jammer toch, dat Bouchibti geen enkel bewijs heeft voor gebruik op school, misbruik van overheidgeld, of het ontbreken van alternatieven voor deze zoekmachine.

Ze had het breder kunnen trekken: de Evangelische Omroep biedt scholen gefilterd internet aan. Daar worden ook sites geblokkeerd. Christelijk internet, kan dat en mag dat wel op school? En wat als een school nu eens géén sites blokkeert? Mogen de kindertjes dan vrijelijk gluren naar kamersletjes.com? Of nemen we onze kinderen toch maar in bescherming tegen inkijkjes in de ‘kamer’?