Aan de Voorzitter, antwoorden op kamervragen

2009Z17330
Vragen van Sabine Uitslag (CDA) aan de minister voor Jeugd en Gezin over photoshopwaarschuwing van 25 september 2009.
1
Heeft u kennisgenomen van het artikel met de titel «Meisje wil neptieten-alarm», waarin staat dat meisjes gewaarschuwd willen worden als de foto van een model nep is?
2
Deelt u de mening dat kwetsbare jongeren worden aangezet tot het nastreven van een onrealistisch schoonheidsideaal, met alle nadelige
gevolgen van dien, door gephotoshopte modellen in glossy’s?
3
Bent u bekend met het Franse wetvoorstel waarin wordt gepleit
voor een «Photoshopwaarschuwing» om de consumenten te waarschuwen
en daarmee de volksgezondheid te bevorderen? Bent u bereid de
mogelijkheden voor een dergelijk waarschuwingsteken voor de
Nederlandse situatie te onderzoeken?
1
SpitsNieuws, 24 september 2009.

Voorzitter,

Ik mag geen naamgrappen maken ik mag geen naamgrappen maken ik mag geen naamgrappen maken, maar ik krijg wel uitslag van de vragen van het gelijknamige lid van uw prachtkamer. 

Foto’s worden gephotoshopt. Allemaal. Dus waarom met digitale keurmerken in de weer? Alle jongeren zijn kwetsbaar. Allemaal. Ook die hele stoere, zeker die met tatoos, piercings en neptieten. Die kwetsbaarheid leidt tot vanalles: vatbaarheid voor religieus fundamentalisme en politiek extremisme, anorexia, puberdepressies, liefdesverdriet, autoriteitenvrees en woede tegen de hele samenleving. Die problemen lossen we niet op met een  stempeltje hier of daar. Die problemen lossen we op met aandacht, met goed onderwijs en ouderlijke zorg. Daarvan worden kwetsbare jongeren weerbaar. Dat worden ze niet als ze met een schil van digitale keurmerken worden afgeschermd van een wrede wereld die hen wil kwetsen.

Kortom:  Slechte vraag en slecht voorstel, gebaseerd op een verschrompelde komkommer.

Vragen van Christa van Velzen (SP) aan de ministers van Justitie en Onderwijs, Cultuur en Wetenschap over het bericht dat de directeur van het Haagse kunstfestival Todays Art is opgepakt en sindsdien herhaalde malen op het politiebureau verhoord. Waarom zijn de promotieposters voor dit festival, waarop Den Haag is afgebeeld als  ‘internationale stad van het conflict’ en die al geruime tijd in de stad hingen, voor een ‘antiterreureenheid’ aanleiding geweest de directeur van zijn bed te lichten?

Algemeen Dagblad, 17 september 2009: «Politie pakt directeur Haags kunstfestival op»

Bron: http://parlis.nl/pdf/kamervragen/V009Z16861.pdf

Voorzitter,

Mijn gewaardeerde en bewonderde collega Hirsch-Ballin heeft mij de vrije hand gegeven bij de beantwoording van deze vraag. Denkt mevrouw Van Velzen nu echt dat we niets geleerd hebben van de invallen bij cartoonist Gregorius Nekschot? Gratis free publicity voor een buitengewoon suffe cartoonist, dat moest beter kunnen.

Kunst mag niet meer gewoon mooi of lelijk zijn. Kunst moet shockeren, anders zien we het niet meer hangen of staan. Maar een affiche met een mannenkop een een stukkie tekst (The Hague, city of terror), da’s te weinig voor een claim to fame.  Een woordspeling op ‘The Hague, international city of peace’, meer niet. Nogal dunnetjes. Dus hebben mijn collega en ik de kunstenaar van dienst de helpende hand toegestoken. We maakten er een meerdaagse perfomance van waarbij de gewraakte instituties (in casu de anti-terreureenheid) een rituele opvoering van hun eigen reflexen acteren, geprojecteerd op de daad van het afficheren van subversief beeldmateriaal. Door in te grijpen op de formele structuur van het kunstgebeuren (directeur gearresteerd, niet de kunstenaar of de plakker) wordt het publiek uitgedaagd om de institutionele inbedding van visueel en symbolisch geweld te bevragen en te mediteren bij de vloeibaar geworden grenzen tussen kunst, politiek en werkelijkheid. Het van zijn bed lichten en tot drie maal toe op het politiebureau ontbieden van de directeur van het festival Todays Art was een driedaagse  performance die als een culturele daad van belang de geschiedenisboeken in zal gaan. Ik zou hier graag uitwijden over parallellen met de driedaagse lijdensweg van ene J.C. , maar dat laat ik graag aan the eye of the beholder. De kamervragen van mevrouw Van Velzen beschouw ik als een waardige afsluiting van deze culturele excercitie. Dank daarvoor.

2009Z1684

Vragen van het lid Leijten (SP) aan de staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport over het niet meer verstrekken van een bloemetje bij een verjaardag, een cadeau met Sinterklaas en het weekendgebak aan cliënten en bewoners van Volckaert-SBO in Oosterhout en Dongen. (Ingezonden 21 september 2009)

1) Brief directie aan bewoners/cliënten van Volckaert-SBO d.d. 28 juli 2009

2) YouTube, 31 augustus 2009: Gebak-actie bij de Doelen in Oosterhout

3) Kamerstuk 30 597, nr. 78

Voorzitter,

Het mooie van decentraal bestuur is, dat alles wat  goed gaat lokaal wordt gevierd, terwijl de fouten over de schutting van de regering worden teruggegooid. Uiteindelijk blijft de bewindspersoon de pispaal. Zo word ik nu weer verantwoordelijk gehouden voor het uitfaseren van een gebakje in een Brabants bejaardentehuis. Er wordt weer wild gegooid met allerlei wet- en regelgeving die hier aan ten grondslag ligt, terwijl het euvel natuurlijk ligt bij de incompetentie van het bestuur van deze zorginstellingen. Als het aan mij ligt, dan schaft iedereen het weekendgebakje af -  maar ik heb geen zin in een taart in mijn gezicht. In dit geval betreft het 1 (één!) zorginstelling in Brabant. De directie denkt ongewtijfeld dat de Bourgondische levensstijl in deze provincie exclusief aan hen is voorbehouden. Misschien moeten we hun bonnetjesadministratie eens nalopen. Zul je net zien dat ze elke dag om elf uur, drie uur en vlak voor het dichtslaan van de laptop enorme gebaksbachanalen aanrichten. Naakte vrouwen spartelen zich een weg door kamerbrede slagroomtaarten, en de directrice duikt iedere vrijdag in monokini door haar glazen plafond in de creme de patisserie. Dat werk.

Voorzitter, er moet me toch iets anders van het hart. De SP lijkt het met deze kamervragen vooral te gaan om promotie voor de gebakjes die zij aan de bewoners van de Volckaert – De Doelen in Oosterhout hebben uitgedeeld. Het is een jolige buitenparlementaire actie, maar hou het daarbij. Verwar het vooral niet met serieus parlementair werk. Ik weet dat de groei van de SP tot staan lijkt te komen, maar voel me niet geroepen de helpende hand te bieden door uw taartjeskwestie heel serieus te gaan beantwoorden. (Afgevaardigde Leijten is overigens altijd welkom in mijn werkkamer, waar immer een ijskastje vol goedgevulde tompoucen tevreden snort.)

2009Z16857

Vragen van de leden Zijlstra en Ten Broeke (beiden VVD) aan de minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap over het bericht dat de Universiteit Twente drie miljoen euro uitgaf aan een nieuw logo. (Ingezonden 21 september 2009)

1)      Tubantia, 29 augustus 2009

Bron: http://parlis.nl/v009z16859

Geachte voorzitter,

Het moet voor u toch ook een bron ergernis zijn dat kamerleden uw Kamer gebruiken voor het steeds maar weer stellen van vragen die thuis horen in de rondvraag van de Universiteitsraad van Twente?  Maar goed, ik ben de kwaadste niet en heb derhalve contact opgenomen met twee alumni van de voormalige Hogeschool in Enschede. Zowel mevrouw Bijleveld als mevrouw Dijksma (gesjeesd) konden mij vertellen dat de Universiteit Twente al bijna 50 jaar een identiteitscrisis heeft. Als een van de kleinste universiteiten van Nederland had ze altijd al last van het Calimero-effect en voelde zich te pas en te onpas gepiepeld door universiteiten met een langere bloedlijn en meer internationaal aanzien. Vanuit dit oogpunt moet u het nieuwe logo zien.

Het bestuur van de Universiteit Twente is onzeker over zichzelf en trapt dus in de traditionele val van ‘nieuw geld’.  Zij denken dat ze met een overdosis euri en de juiste spullenboel zichzelf een air van respectabilteit kunnen verschaffen. Dit is een illusie, maar het is wél de illusie waar Rolex, Versace en – in dit geval – Dumbar op draaien. Zij verkopen aan de onzekere proleet voor veel te veel geld een kleurig  pakje met een strikje. Daar moet dan wel het goede merk op staan, want het gaat niet om het uiterlijk maar om de naam van diegene die het maakte en om hoeveel het wel niet kostte. Het schijnt dat de firma Dunbar er 7 ton voor heeft gevangen. Niet slecht voor het schrijven van de naam van de Universiteit in een minder populair lettertype en het verzinnen van een vaag verhaal daar omheen. Lucratief dagje werk.

U vraagt mij echter ook hoe deze patserigheid valt te rijmen met geldtekort bij het onderzoek naar temperatuursensoren. Nou, niet dus. Dat klinkt heel erg: belangwekkend wetenschappelijk onderzoek moet wijken voor platte reclame. Maar ehhh is het onderzoek belangwekkend? - om maar eens een vraag terug te stellen. De thermometer is toch al uitgevonden, qua temperatuursensor?

Dus laten we elkaars pis vooral niet opwarmen: het is allemaal peanuts vergeleken met de verborgen kosten die het stellen van pietluttige kamervragen aan een overbelast ambtelijk apparaat met zich meebrengt. Dus nou klep dicht en aan het werk!

Vragen van John Leerdam (PvdA) aan Staatssecretaris van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties Ank Bijleveld-Schouten. Hij heeft berichten gelezen dat de Eilandraad van Bonaire een referendum wil over de status van Nederlandse gemeente. In hoeverre is de Eilandraad gecommitteerd aan de handtekening van het Eilandbestuur onder het Slotakkoord? Indiener herinnert staatssecretaris Bijleveld (BZK) aan haar eerdere stelling ‘afspraak is afspraak’ over het Slotakkoord en het uitvoeringsproces dat toen in gang is gezet.

http://ikregeer.nl/document/V009Z16760

Gebaseerd op berichten uit Amigoe, 16 september 2009,  Antilliaans Dagblad, 16 september 2009 en de Volkskrant, 16 september 2009.

Voorzitter,

Er is alle reden om zorgvuldig om te gaan met het verheffen van Bonaire van kolonie tot Nederlandse gemeente. Zo’n integratieproces roept onzekerheid op, angst en territoriale reflexen. Wij in Nederland vinden het ook niet leuk om stukje bij beetje geabsobeerd te worden door de Europese Unie en een referendum kan dan een fijne uitlaatklep zijn om ongenoegen te ventileren. Er verandert weinig tot niks, maar de therapeutische werking van een krijgshaftige mars naar de stembus en een krachtig “Nee!” is er niet minder om.

Grote veranderingen maken bang en angst voor het onbestemde zoekt naar bevestiging: de huurprijzen op Bonaire lopen op, en verdomd, dat ligt vast aan de komende staatkundige veranderingen.  Net als de andere jobstijdingen die het eiland treffen. Het toerisme liep de afgelopen maanden 16% terug, en dat moet ook daardoor komen (want iedereen wil naar Bonaire, maar niemand wil op vakantie naar een Nederlandse gemeente, – behalve misschien een staatssecretaris met een profileringsprobleem, die liever op Terschelling blijft).  Uit de Amigoe leer ik ook dat men op Bonaire bang is voor een te grote toestroom van Nederlanders. In Nederland maken sommigen zich op hun beurt druk over een invasie van Bonaire-bewoners, en zo hebben we allemaal onze eigen ondergangsfantasieën.

Overigens, heel indrukwekkend dat de heer Leerdam maar liefst drie krante-artikelen noemt. Maar de Volkskrant schrijft de Amigoe over, en het Antilliaans Dagblad meldt dat de Volkskrant de Amigoe over heeft geschreven. Het is duizelingwekkend maar mijn sense of urgency wordt er niet door opgezweept.

We hoeven ons al met al geen zorgen te maken over een referendum op Bonaire. Zie Wikipedia:  “Op 10 september 2004werd op Bonaire een niet-bindend referendum gehouden. Van de kiesgerechtigden stemden ruim 59 procent voor een rechtstreekse band met Nederland. Slechts 16 procent stemde voor voortzetting van de huidige situatie.”

Twee conclusies: een niet-bindend referendum is prima, en ruim 59 procent van de Bonaire-bewoners is voor een directe band met Nederland. Daar houden we ze aan!

Vragenover het bericht dat DSB haar klanten met grote schulden onder dwang een akte van cessie laat tekenen. Hiermee wordt de wettelijke beslagvrije voet aangetast, de toegang tot schuldhulpverlening geblokkeerd en worden de ondertekenaars in sommige gevallen tot levenslange schuldenaar van de bank gemaakt.

Wij lazen dat huilverhaal in Het Parool, voorzitter. Ik herkende mij in de cliënten van DSB: als minister van Financiën leen ik me immers ook het schompes tegenwoordig. Ik leen uit aan banken, maar ik leen nog veel meer van banken, burgers en buitenland. Dat betekent dat een flessebaby nu al een schuld van € 163.000 en nog wat op haar schoudertjes draagt. Maar we gaan dat keurig rechtzetten hoor, ooit, als ik geen minister meer ben en van mijn commissariaten loop te genieten.

Mij valt op dat uw vraag doortrokken is van een soort sympathie voor de mensen die de DSB tot haar cliëntèle mag rekenen, en die nu dus die verfoeide akte van cessie hebben getekend. Ik snap die sympathie niet. We hebben hier te maken met een stel hebberige uilskuikens. Hebberig, omdat ze dingen wilden kopen die ze niet konden betalen. En dom, omdat ze een akte van cessie tekenen terwijl het luilekkerland van de Schuldsanering om de hoek ligt.

Vanwaar dat medelijden? Dit zijn geen zielige sukkels, maar gulzige überconsumenten, die eerst kopen en dan pas kijken of het eigenlijk wel kan. Ik heb daar als socialist eerlijk gezegd weinig mee op. Geef mij de ouderwetse armoedzaaier maar, die de touwtjes alleen met veel moeite aan elkaar kan knopen en die zijn kinderen op autowassen uitstuurt als de maand weer eens een paar dagen te lang is…

Maar bij de SP is armoede een toeschietreflex voor kamervragen. Het woord voedselbank of schuldsanering hoeft maar in de krant te staan, en men hapt. Ik zou de beantwoording van deze vragen graag aan de SP zelf uitbesteden: wat zou u zeggen als u op mijn stoel zat, over mensen die geld lenen voor plasma-tv’s, die de rente niet kunnen betalen en net voor de softies van de schuldhulpverlening de boel komen gladstrijken en kwijtschelden, een akte van cessie tekenen? Wat wilt u toch dat ik onderneem tegen een bank die zijn geld terughaalt als de schuldenaar in gebreke blijft?

Armoedefetisjisme, voorzitter, dat is het. Wie van de andere kamerfracties stelt daar eens kritische vragen over? Ik kan niet wachten om die te mogen beantwoorden…

2009Z16313

Vragen van het lid Bouchibti (PvdA) aan de minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap over de halal-zoekmachine. (Ingezonden 11 september 2009)

Voorzitter,

Het komt niet vaak voor dat een kamerlid zich zo laat kennen als het mevrouw Bouchibti  van de PvdA. Niet alleen vertoont ze een totaal gebrek aan kennis van internet, nee, ze gaat zich ook nog eens over de rug van moslims liggen profileren. Om met dat laatste te beginnen: mevrouw Bouchibti ondertekende in 2003 het Manifest Koerswijziging.nl (niet naar toe gaan, er staat nu alleen nog een domeinnaamparkeerder). Dat manifest kwam voort uit ‘onbehagen en een intens verlangen om een negatieve spiraal te doorbreken’. Veel fraai proza:

“Realiseert u zich dat ’s ochtends duizenden Marokkaanse Nederlanders de krant openen in de hoop dat er nu eens één dag geen nieuws is over Marokkanen, moslims, allochtonen etc. Dag in dag uit praten als Brugman om berichtgeving weer te nuanceren en in perspectief te plaatsen, is een vermoeiende, irritante en uiteindelijk nutteloze bezigheid.”

Fijn toch dat deze hoop weer de grond in geboord is door, jawel, een excuus-Marokkaanse in de Tweede Kamer. Zo eentje die denkt dat de PVV stemmende ex-achterban onder de indruk is van de verontwaardiging van het kamerlid over een zoekmachine. Zoeen die de hoop van de Marokkanen verkwanselt voor de kans Tante Truus terug te winnen, die ooit op Kok stemde, toen ie nog geen VVD-er was. Alleen al om die reden zou ik de kamervragen onbeantwoord terug moeten sturen. Zoals het manifest zegt:

“Wij doen een dringend verzoek aan u om het vergrootglas niet te blijven leggen op wat er misgaat maar vooral ook oog te houden voor, en voort te bouwen op datgene wat lovenswaardig is”

Toch maar even naar de inhoud. Het Kamerlid gebruikt een klassieke truc: “Denk aan de kinderen”. Een totaal nietszeggend onderwerp als een zoekmachine voor moslims, krijgt soortelijk gewicht door het linken aan een mogelijke dreiging voor kinderen. In dit geval het aankweken van homo-angst. Voeg twee suggestieve vragen toe over overheidsgeld en het gebruik op scholen, en het lijkt net een echt maatschappelijk probleem. Moslims, homo’s, kinderen: basisingrediënten voor een kamervraag. Jammer toch, dat Bouchibti geen enkel bewijs heeft voor gebruik op school, misbruik van overheidgeld, of het ontbreken van alternatieven voor deze zoekmachine.

Ze had het breder kunnen trekken: de Evangelische Omroep biedt scholen gefilterd internet aan. Daar worden ook sites geblokkeerd. Christelijk internet, kan dat en mag dat wel op school? En wat als een school nu eens géén sites blokkeert? Mogen de kindertjes dan vrijelijk gluren naar kamersletjes.com? Of nemen we onze kinderen toch maar in bescherming tegen inkijkjes in de ‘kamer’?

2009Z16312
Vragen van Marianne Langkamp (SP) aan de minister van Justitie over onzorgvuldige echtscheidingsbemiddeling van 11 september 2009. De Vereniging van Familierecht Advocaten Scheidingsbemiddelaars vindt dat scheidingsbemiddelaars hun klanten niet altijd goed voorlichten. Zo wordt tachtig procent er niet op gewezen dat ze binnen twee jaar bij de pensioenuitvoerder hun deel van het pensioen op moeten eisen, zeggen ze.
[...]. Ze vraagt of de minister het reëel vindt dat online scheidingsbemiddelaars aanbieden een echtscheiding binnen vier weken te regelen voor € 750? En hoe het zit met de aansprakelijkheid van een echtscheidingsbemiddelaar? En of gecompliceerde echtscheidingen (met kinderen of internationale echtscheidingen) niet moeten worden gedaan door familierecht-specialisten. En tot slot wat er gedaan kan worden om onzorgvuldige echtscheidingsbemiddeling te voorkomen?
(De Telegraaf, 8 september 2009: «Scheidingsmarkt verpest. Online
bemiddelaar doet het voor 750 Euro».)

Voorzitter,

Mevrouw Langkamp laat zich voor een karretje spannen. Zij liet zich inspireren door een Telegraaf-artikel met de titel: “Scheidingsmarkt verpest”. Tot nader order is mijn conclusie: een lobbyclub van juridisch doorgeleerde bemiddelaars wordt uit de markt geprijsd door zelfbenoemde bemiddelaars, die goedkoper en sneller werken. Mooi. Dat noemen we marktwerking, dat leidt tot welvaartswinst en betere dienstverlening. Sneller en goedkoper, bij voorbeeld. Of minder juridisch formeel en meer warmmenselijk. Net wat de mensen willen. En ja, er worden fouten gemaakt. Dat is heel erg. Daar hebben we consumentenautoriteiten voor, of desnoods rechters die werk maken van schadeclaims. Leuke niche-markt voor juristen die werk zoeken omdat de scheidingsmarkt is verpest. Van die strak geklede jongens en meisjes die de hardhouten lambrizering van hun grachtenkantoor in de factuur verdisconteren.

Mevrouw Langkamp vraagt naar maatregelen om onzorgvuldige echtscheidingsbemiddeling te voorkomen. Ik dacht aan goede voorlichting – maar verdomd als het niet waar is: dat doen we al. Zie bij voorbeeld de gratis glasheldere echtscheidingsbrochure van Postbus 51. De beste oplossing van het pensioenprobleem is natuurlijk een slimme koppeling van bestanden, waardoor ABP en Belastingdienst bij echtscheiding invulling kunnen geven aan een pro-actieve signaleringsfunctie naar de klanten toe. Maar ja, die privacy-fobie, hè? Die houdt veel goede oplossingen voor echte problemen tegen. Een potje bestuurlijk gaan zitten hobbyen met een nieuwe inspectie of een keurmerk als resultaat lijkt me geen alternatief.

Overigens, ook ik vind dat voor ingewikkelde echtscheidingen competente mensen met kennis van het familierecht moeten worden ingeschakeld. Ik vond binnen 2 minuten een advocatenkantoor dat voor € 775,- een leuk echtscheidingspakket biedt voor het hele gezin. Heel reëel, toch? U ziet: je hoeft geen beunhaas te wezen om betaalbaar te zijn.

Als gevolg van bezuinigingen is volgens de bewoners van het Flevohuis de kwaliteit van het eten slecht geworden (Telegraaf, 9 september 2009). Op welke wijze kunnen bewoners van zorginstellingen de Normen voor Verantwoorde Zorg, en dus smakelijke maaltijden, afdwingen.

bron: http://ikregeer.nl/document/V009Z16202

Voorzitter,

Een belangrijke vraag die mevrouw Agema hier stelt. Ook persoonlijk moet ik toegeven dat ik wel eens wakker schrik bij de gedachte van het voedsel, dat ik tot mij moet nemen als ik op leeftijd ben en in een verzorgingshuis woon. Want laten we wel zijn, als we in een verzorgingstehuis belanden zijn de drie maaltijden toch het hoogtepunt van de dag. En als die hoogtepunten bedorven worden door slecht gebakken speklapjes, verlepte blaadjes sla of halfkoude nasi goreng dan blijft er van de toch al schrale oude dag weinig levensvreugde over.

U stelt ook de subvraag: Kunt u de norm «smakelijk» definiëren? Een goede, maar welhaast onmogelijk te beantwoorden vraag. Ons gezegde ‘over smaak valt niet te twisten’ helpt ons hier natuurlijk niet verder. Wel geeft het aan dat we bij het testen van smaak rekening moeten houden met verschillende smaakprofielen.

Bij smaak gaat het om kwaliteit en het definiëren van kwaliteit is het verliezen ervan. Ik verwijs u over een meer uitgebreide verhandeling over het begrip kwaliteit graag naar de boeken van Robert Pirsig[1], die mijn begrip daarvan enorm hebben verdiept.

Ik zou smaak dus niet willen definiëren, maar wil wel met u nadenken over een oplossing van het achterliggende probleem. Omdat iedereen smaak heeft, stel ik voor smaakteams in te stellen in elke stad en elk dorp dat ons land rijk is. Zij worden willekeurig aangewezen en op onverwachte tijden uitgenodigd mee te eten in verzorgingshuizen. Na afloop brengen zij rapport uit en de slecht presterende verzorgingstehuizen worden stevig aangepakt. Bijkomend voordeel van dit systeem is dat er meer contact komt tussen de mensen in de verpleeghuizen en de bewoners van de dorpen en steden.